Serhat Şahin

İlk defa 2003 ÖSS sabahı tanışmıştım Beytepe ile. Sakin, bol yeşilliğin olduğu binaların dışının boyalı olmadığı, labirent şeklinde koridorlarının olduğu bir yer olarak tanımıştım ve hoşuma gitmişti bu özellikleri. Sınava girmek için gittiğim bu okulda sonraki yıllarda 5 yıl gecireceğim aklımın ucundan bile geçmezdi. ÖSYM bana attığı bir kazıkla 2004 yılında Hacettepe Beytepe Yerleşkesinde okumaya başladım. Sınava giderken arabayla gittiğimiz için Beytepe yolu bana çok kısa gelmişti evden. Okulu kazandıktan sonra bu yolun hiçte kısa olmadığını ve günde 3,5 saatimin Beytepeye git-gelle kaybettiğimi anladım. İlk zamanlar çok zor gelmişti bu uzun yol maceralarım çünkü ilk-orta ve lise yıllarımda genelde eve yürüyerek 15 dakkada geldiğim için ilk başlarda alışmam çok uzun sürdü. İlk yıl kırmızı körüklü ikaruslara bindiğimde bana sanki toplama kamplarına gidiyormuşuz gibi geliyordu. Böyle gelmesinin sebebi balık istifi şeklinde otobüslere binmemiz ve okula gidincede yerin altında bir sınıfta soğuk bir şekilde ders yapmamızdı. Yol uzun diye mp3 çalar almıştım ama o kırmızı otobüslerde son seste dahi ne dinlediğimi anlamıyordum daha sonraları bu sorunlarımı unutur oldum. Çünkü kış mevsimine girmiştik, soğuk olan sınıflar daha soğuk olmuştu, uzun olan yollar kardan dolayı daha uzun gelmeye başlamıştı bana ilk defa bir okulun kendine ait bir kartemizleme makinesi olduğunu Beytepede görmüştüm En azından yol sıkıntımı çözmek için bir araba aldım geçenlerde fakat bu seferde benzine gelen zamlar okula 3 veya 4 kez arabayla gitmeme kısmet oldu

Ama insan zamanla alışıyor Beytepeye ve unutuyor her şeyi oraya gidince. En azından havası temiz, yemekhanesi ucuz diyorum ve okuldan ayrı kalıncada çook özlüyorum Beytepeyi gitmesem bir gün sanki o gün eve gitmemişim gibi geliyor bana.

Her ne kadar olumsuz yöleri olsada, kışın acıkan tilkiler bölümün önüne gelsede, baykuşlar sınıfın içine girsede, Ulaşımı zor olsada Beytepe Güzel Bir Yerleşke ve her öğrencinin görmesi ve yaşaması gerektiği bir yer bence.

Aslında mucize nasıl anlatılır bilmiyorum ama bazı şeyler gözünüzün önüde olsa bile anlatamıyorsunuz. Milli Takımında yaptığı böyle birşey oldu. Çoğu insanın gruplardan bile çıkamaz dediği bir turnuvada yarı finaldeyiz ve son dakkalarda bulduğumuz gollerle. Aslında o kadar maçları takip etmesemde bu turnuvada milli takımda kendimden de bişeyler bulmam beni maçlara kilitledi ve hiç bir maçı kaçırmamaz oldum.

İşte Mİlli Takımda ve Bende Ortak Olan Şeyler :

1. Annem ve komşularda milli takım oyuncularının anneleri gibi bir araya geldiklerinde herkesin kendi çocuğunu övmesi
2. İşi Son dakikaya bırakma en çok yaptığım iştir. Sınavlara falan yumurta kapıya gelmeden çalışmam Milli takımda böyle yatıp yatıp son anda gool atıyorlar
3. Sınavlar kötü geçince hemen hocaya laf söyleme her kötü sınavdan sonra yaparım. Milli takımda yenildikten sonra hakeme aynı benim hocaya sövdüğüm gibi yapıyorlar :)
4. Sınavım iyi gecince hemen çalışmıştım haketmiştim diyip aslan kesilirim. Milli takımda bu özelliğimi görüyorum
5. Son olarak son dakika golleriylede olsa Milli Takım Yarı Finale, bende 4. Sınıfa geçtim

İşte bu kadar çok benzerliklerimiz var, onları izlerken kendimi izliyormuşum gibi hissediyorum ve buda bana zevk veriyor maç izlerken.

Ne Mutlu Türküm Diyene